خجسته میلاد عقل کل ختم رسل پیامبر مهربانی و رحمت بر بشریت حضرت محمد ابن عبدالله آخرین پیامبر الهی صلی الله علیه و اله وسلم و خجسته میلاد فرزند گرامی و ششمین وصی آنحضرت و وارث ولایت غدیرحضرت امام صادق علیه السلام (هفته وحدت )را به آخرین حجت حق و وصی رسول الله (صلی الله علیه واله )رهبر جکومت واحد جهانی دین اسلام حضرت حجت بن الحسن العسکری عجل الله تعالی فرجه و بهمه مسلمین جهان و همه منتظران دولت جهانیش تبریک و تهنیت عرض می نمایم . اللهم عجل لولیک الفرج والنصر  

نوشته شده توسط محمود جلیلی در پنجشنبه سیزدهم اسفند 1388 ساعت 0:55 موضوع | لينک ثابت

الامام يحل حلال الله و يحرم حرام الله و يقيم حدود الله و يذب عن دين الله و يدعو الى سبيل ربه بالحكمة والموعظة الحسنة والحجة البالغه .
: امام حلال الهى را حلال و حرام الهى را حرام و حدود الهى را اقامه و دين الهى را نگهدارى مى كند.
امام (عليه السلام ) ولى دين نيست ، مبين و مجرى دين است ، ولى مومنين است . از آن جايى كه ولى دين نيست نه خود چيزى را حلال مى كند و نه چيزى را حرام و نه هرگز حلال الهى را حرام مى كند و نه حرام الهى را حلال ، چون ولى دين نيست كه در دين دست بگذارد. بلكه مبين دين خداست يعنى آن چه كه حلال است و آن چه كه حرام است . آن را تبيين مى كند. اين كه فرمود حلال الهى را حلال مى كند، آن چه كه حلال است ، كه حلال كردنى نيست يا اين كه فرمود حرام الهى را حرام مى كند، آن چه كه حرام است ، كه حرام كردنى نيست پس منظور آن است كه وجود مبارك امام (عليه السلام ) حلال و حرام الهى را تبيين مى كند، تفسير مى كند، تشريح مى كند و به ديگران ابلاغ مى نمايد.
اين در حقيقت تشريح و تبيين دين است كه ايفاى امام در محور دوم از محورهاى سه گانه دين است و چون اجراى دين از اوست و او مجرى دين است لذا حدود الهى را پياده مى كند. پياده كردن حدود الهى كار اجرا كننده دين است و از آنجا كه يكى از اساسى ترين رسالت امام ، حفظ دين خداست و در واقع امام حافظ وحى الهى است لذا از دين خدا دفاع مى كند، حمايت و نگهدارى مى كند.
مطلب دوم : و يقيم حدود الله و يذب عن دين الله (ذب يذب ذبا عنه ) از او دفاع و حمايت و نگهدارى كرد. پس اين جمله ناظر به سه مطلب است : 1. يحل ... (تبيين دين ) 2. يقيم حدود الله (اجراى دين ) 3. يذب عن دين الله (حفظ دين ) كه اينها رسالت امام است كه در بحث كلى به آن اشاره شد.
به نقل از : (سید علی  طباطبائی  انسان کامل و معرفت امام و امامت )                                         به آدرس   http://ghadeer.org/index.html    اللهم عجل لولیک الفرج والنصر

نوشته شده توسط محمود جلیلی در جمعه سی ام بهمن 1388 ساعت 0:48 موضوع امام شناسی | لينک ثابت

السلام علیک یا صاحب الزمان روحی و ارواح العالمین لک الفدا

                                                        آجرک الله بقیه الله  

 ۲۸ ماه صفر ایام جانسوز و جگر خراش ارتحا حضرت رسول الله محمد ابن عبدالله و سهادت دو فرزند و جانشینش امامان معصوم من عندالله حضرت امام حسن مجتبی و حضرت امام علی ابن موسی الرضا علیهماالسلام را به محضر مقدس آخرین امام و وصی رسول خدا صلی لله علیه و آله آخرین وارث غدیر حضرت امام مهدی عجل الله تعالی فرجه و به تمام مسلمین جهان و آزاد اندیشان تسلیت عرض می نمایم  نطر بینندگان و خوانندگان عزیز را به مطالب ذیل بر گرفته از سایت وزین موسسه فرهنگی واطلاع رسانی تبیان(http://www.tebyan.net )جلب می نمایم. اللهم عجل لولیک الفرج والنصر

بی شهد نبوت مدینه تبدار است

 زمزمه‏های مرثیه‏گون کوچه‏های مدینه را یک به یک می‏پیماید. خویشاوندی نخل‏های مدینه با داغ، زجرآورترین تصویر است. از گلوی اندوهگین هر واژه، نیزارهای ماتم می‏چکد. مسجد از صدای روح‏نواز گل خالی است.

ضجه در محراب ریشه دوانده است. منبر، در محوطه اشک نشسته است. تمام دقایق بیست و هشتم صفر، خزان است و وجب به وجب مدینه، تبدار این سفر. سینه‏های پرغم احادیث، برای «قال النبی صلی‏الله‏علیه‏و‏آله »ها اشک حسرت می‏ریزند.

کنار مولا، چیزی جز غربت نیست. ناگهانی از بی‏رمقی رخ نموده است. پیرامون زهرا علیهاالسلام ، اندوهی وسیع پا گرفته است؛ آن‏چنان که هیچ چشمی ندیده است. اشک‏های غلطان مدینه با ناله‏های «ام ابیها»یی هم‏سو شده است.

بی‏شهد نبوت، روزگاری تلخ، ذائقه دین را پر کرده است. کینه‏ها و لقمه‏ای از خیبر، زهر در شریان دقایق ریخته است. همیشه و در هر مقطعی، همان‏گونه که پیامبری از صبح می‏گوید، عده‏ای از تبار ابوجهل‏ها هستند که با چرکینی شب، خو می‏گیرند. اما ما، بی‏نگاه رحمت‏گستر واپسین پیامبر، کدام لحظه را تاب بیاوریم؟

بی‏صدای عطوفت‏زای او، به کدام سو پناه بجوییم؟ «اللهُمَّ إنا نَشکُو اِلَیکَ فَقْدَ نَبیِّناً صلی‏الله‏علیه‏و‏آله »

بیست و هشتم صفر، یعنی ضمیمه شدن عطری بدیع به آسمان، و چه محروم است زمین که فروغ یگانه خود را از دست داده است.

بیست و هشتم صفر، روز سیاه‏پوشی قبیله‏های سادگی و فروتنی است.

چه باید کرد که همیشه پیرو هر داغ، حلیفی جز شکیبایی نیست!

منبع:محمدکاظم بدرالدین، مجله اشارات، شماره 94

مفاد صلح تحمیلی معاویه

حتی اگر فرض کنیم که امام مجتبی(علیه‌السلام) نظر به ضعف مردم عراق از ادامه جنگ منصرف شده بود، با توجه به فرستادن معاویه نمایندگان خود را به مدائن و گفتار خود امام، مسلّم است که معاویه علاقه داشت که مسأله را بدون توسّل به جنگ و خونریزی به پایان برساند، او زیرکانه خود را چهره‌ای آرام و حلیم به مردم نشان داده و خواهان آن بود که بدون درگیری بر عراق مسلط شود، طبعاً چنین امری از تحرّک کینه جویانه عراق بر علیه او جلوگیری می‌کرد، اضافه بر آن او به هر حال توانسته بود اقدام خود را به صورت قانونی درآورده و این تصوّر را که «این او نیست که با توسّل به زور خلافت اسلامی را قبضه می‌کند، بلکه خود مردم و در رأس آنها امام حسن(علیه‌السلام) است که آن را به وی ارزانی می‌دارند» در اذهان مردم زنده کند، هر چند عدم رعایت او تعهداتی را که در منشور صلح به توافق طرفین رسیده بود، خط بطلان بر زیرکی‌ها و تزویر‌های او کشیده و چهره کریه و فریبکار او را آشکارا نشان داد. تاریخ در نقل موادی ـ که تاریخ نویسان ادعا می‌کنند مورد توافق طرفین قرار گرفته، برای نسل‌های بعدی ـ ستم بزرگی در حق امام حسن (علیه‌السلام) روا داشته است، با بررسی دقیق مسأله به آسانی می‌توان فهمید که چگونه گروهی از روات و مورخین در موقع تنظیم گزارش‌های تاریخی‌شان گرایش‌های مذهبی خود را رها نکرده و به نفع سیاست اُموی و بر علیه شیعه به جعل خبر پرداخته و حقایق تاریخی را تحریف کرده‌اند، آنها در این جنایت اثبات چند نکته زیر را در نظر داشته‌اند:

امام حسن(علیه‌السلام) عاجزانه تقاضای صلح کرد.

امام به خاطر تمایلات مادی و رسیدن به درهم و دینار دست به چنین کاری زد.

او تنها به فکر خودش بوده و مردم را در برابر معاویه رها کرد...

زهری یکی از وابستگان دربار هشام بن عبدالملک و طرفدار جدّی بنی امیه، یکی از مصادر اصلی این تحریف بوده که اساس صلح نامه را تنها شرایط مالی و گرفتن خراج «اهواز» و «دارابجرد» ذکر کرده است.

در این مختصر مجال بحث و بررسی کامل نقلهای تاریخی درباره مواد صلح نامه نیست لذا ما تنها به ذکر روایتی که در مصادر قدیمی به صورت یک متن کامل نقل شده اکتفاء کرده و توضیحاتی درباره آن می‌دهیم، این نقل توسط دو مورخ قدیمی که اسناد آنها کاملاً از یکدیگر جدا می‌باشد به صورت همسانی روایت شده است که خود این همسانی در نقل متن کامل صلح نامه، از نشانه‌های صحت آن است در این روایت آمده:

1ـ خلافت پس از معاویه به امام حسن(علیه‌السلام) واگذار شود. 2ـ پرداخت سالانه 55هزار درهم به اضافه خراج دارابجرد... معاویه نیز این شرایط را پذیرفت، وقتی عبدالله بن نوفل نزد امام بازگشته و شرایط خود را به اطلاع او رسانید، آن حضرت آنها را نپذیرفته و فرمود: من طالب خلافت نیستم و اموالی که معاویه پرداخت آن را به من تعهد کرده از بیت المال بوده و او حق چنین تصرفی در بیت المال مسلمین را ندارد، آنگاه کاتب خویش را فرا خوانده و دستور داد متن زیر را بنویسد:

این قراردادی است که حسن بن علی و معاویة بن ابی سفیان بر آن توافق کرده‌اند:

حسن بن علی ولایت امر مسلمین را به او واگذار می‌کند به شرط آنکه او به کتاب خدا و سنّت رسول الله(ص) و سیره خلفای صالح عمل نماید. معاویه نباید کسی را به عنوان جانشین خود به خلافت تعیین کند و باید خلیفه پس از وی به نظر و رأی مؤمنین تعیین شود. مردم در هر نقطه‌ای از کشور که باشند اعم از شام، عراق، تهامه و حجاز، در امنیّت کامل به زندگی خود ادامه خواهند داد، همچنین اصحاب و شیعیان امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) از نظر جان و مال و فرزندان خود در امان خواهند بود. معاویه تعهّد می‌سپارد که بطور آشکار یا نهان توطئه‌ای بر علیه حسن بن علی و برادرش امام حسین نچیند.

به نظر می‌رسد شرایط دیگری که بطور تفصیل یا اختصار نقل شده اشاره به همین نکته و از تعبیرات محدثین بوده باشد، هر چند احتمال دارد در همین متن نیز در بکار گرفتن پاره‌ای از تعبیرات تسامحی از طرف مورخین صورت گرفته باشد.

امّا شرط مالی را چنانکه گذشت امام شخصاً تکذیب فرموده ولی در روایتی آمده که این شرط مالی بمنظور ادار? خانواده‌های شهدای جمل و صفین در نظر گرفته شده است در این صورت احتمال دارد که چنین شرطی خارج از متن صلحنامه مورد توافق قرار گرفته باشد، در هر صورت مسلّم است که امام با آن سخاوتی که تاریخ از او گزارش کرده، چنین شرطی را برای منافع شخصی خود مطرح نمی‌کند گرچه اهل البیت(علیه‌السلام) را در بیت المال مسلمین حقی وافر است.

همچنین احتمال دارد شایعه شرط مالی که به صورت خبر تاریخی در آمده ناشی از پیامی باشد که معاویه برای قبولاندن صلح به امام برای او فرستاده است مبنی بر اینکه او حاضر است سالانه یک میلیون درهم همراه با خراج «دارابجرد» و «فسا» در اختیار امام حسن(علیه‌السلام) قرار بدهد و بعدها مورخین مغرض و یا ناآگاه آنرا بعنوان یکی از موارد صلح نامه نقل کرده‌اند.

و امّا تعیین امام حسن(علیه‌السلام) بعنوان خلیفه پس از معاویه در روایتی که نقل کردیم نه تنها در متن صلح نامه نیامده بلکه مورد تکذیب امام نیز قرار گرفته است، در این مورد گرچه اخبار تاریخی فراوانی وجود دارد اما بعید نیست که منشأ همه آنها همین پیام معاویه باشد که در ضمن تعهداتی گفته بود خلافت را پس از خود به امام حسن(علیه‌السلام) واگذار می‌کند.

امام در صلح نامه نقل شده تنها فرموده بود که: معاویه حق تعیین جانشین ندارد و اینکار باید از طریق شورای مؤمنین انجام پذیرد. و این بمعنای رسمیّت دادن به «شورای تعیین خلیفه» نظیر شورای عمر و یا شکل جدید آن از جانب امام حسن(علیه‌السلام) نمی‌باشد، بلکه منظور, مقبولیّت مردمی یک حاکم است و این امر منافاتی با اعتقاد شیعه ندارد زیرا به هر حال امام معصوم نیز برای آنکه بتواند زمام امور حکومت را در دست گیرد نیازمند است که مردم او را قبول داشته باشند چنانکه خود خداوند نیز در صورتی حاکمیّت تشریعی دارد که مردم، او و دین او را بپذیرند، گرچه ولایت مطلق تکوینی بر جهان هستی را چه مردم بخواهند و چه نخواهند داراست.

امام حسن(علیه‌السلام) بدان سبب دست به چنین اقدامی زد که از طرفی خلافت را از شکل موروثی آن که از معاویه انتظار آن می‌رفت، نجات دهد و از طرف دیگر به لحاظ آنکه مردم آن دوران، خلافت را مساوی با بیعت آزادانه اهل حل و عقد می‌دانستند، با احیای آن اصل، معاویه را در صورت تخطی از آن، در محظور مخالفت مردم قرار دهد. گرچه معاویه هوشیارتر از آن بود که در میان آن مردم ناآگاه، ناکام بماند ولی این حداکثر تدبیر پیش گیرانه‌ای بود که در آن شرایط دشوار، امام می‌توانست انجام دهد تا لااقل چهره منافقانه معاویه را بر مردم آشکار و شخصیت منفی او را در تاریخ برای آیندگان ترسیم نماید.

بطور خلاصه نکات مهم صلح نامه مورد بحث عبارت بود از:

تأمین امنیت برای مردم مخصوصاً شیعیان امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) که به هر حال در جنگهای جمل و صفین بر علیه عثمانی‌ها شرکت داشتند.

موروثی نبودن خلافت پس از معاویه.

تأمین امنیت برای اهل بیت رسول خدا و در رأس آنها حسنین(علیه‌السلام).

ولی معاویه هیچکدام از این مواد را رعایت نکرد حتی برای کسانیکه هنوز علاقه‌ای به معاویه دارند جالب توجّه است بدانند که او چگونه حتّی به ساده‌ترین آن مواد که خود، آنها را پذیرفته و امضاء کرده بود عمل نکرد، جالب‌تر آنکه معاویه پس از موافقت با مواد صلح نامه و امضاء آن، وقتی که به کوفه وارد شد در مقابل دیدگان بهت زده مردم ، ضمن سخنانی که برای آنها ایراد می‌کرد چنین گفت: تعهداتی که(صلح نامه) او در مقابل امام حسن(علیه‌السلام) بعهده گرفته صرفاً برای کسب حاکمیت بوده و از کوچکترین اهمیّت و اعتباری برخوردار نیست.

انی کنت شرطت شروطاً و وعدت وعدة ارادة لاطفاء نار الحرب و مداراة لقطع هذه الفتنة فامّا اذا

جمع الله لنا الكلمة و الالفة‌ و امنّا من الفرقة‌ فان ذلك تحت قدمى.

من شروطی را پذیرفته و وعده‌هائی دادم تا آتش جنگ خاموش شده و فتنه پایان پذیرد، امّا پس از آنکه خداوند وحدت کلمه و الفت بین مسلمین را برای ما فراهم آورد و ما را از خطرات اختلاف نجات داد همه‌ آن شروط را زیر پای خود قرار می‌دهم.

انى والله ما قاتلتكم لتصلّوا و لا لتصوموا و لا لتحجوا و لا لتزكوا، انكم لتفعلون ذلك و انما قاتلتكم لأ تأمّر علیكم و قد اعطانى الله ذلك و انتم كارهون.

بخدا قسم من بخاطر آنکه شما نماز بخوانید یا روزه بگیرید، حج بجا آورید، و یا زکات بپردازید با شما نجنگیدم که اینها را خودتان بجا خواهید آورد، من تنها به هدف کسب حاکمیت با شما جنگیدم که اینک خداوند آنرا بمن عطا کرده است هر چند که به دلخواه شما نبود.

ابوساسان حصین بن منذر می‌گوید: معاویه به هیچکدام از تعهداتی که به امام حسن(علیه‌السلام) سپرده بود عمل نکرد، حجر و یارانش را به شهادت رسانید، تعیین خلیفه پس از خود را به شورای مؤمنین واگذار نکرده و فرزندش یزید را به ولایتعهدی خود برگزید، و امام حسن(علیه‌السلام) را مسموم کرد. برگرفته از مقاله  رسول جعفریان  اسوه‌های بشریت 2 امام حسن مجتبی (علیه السلام) ( 2ـ 49 هجری) تنظیم گروه دین و اندیشه تبیان، هدهدی(پایان )

 قسمتی از مطالب آرشیو موضوعی همین وبلاگ تحت عنوان ولایت و امامت از نگاه حضرت امام رضا علیه السلام

امام رضا علیه السلام فرمود :  خدايتعالى فرموده (35 يونس) (((آيا كسى كه سوى حق هدايت ميكند شايسته‏تر است كه پيرويش كنند يا كسيكه هدايت نميكند جز اينكه هدايت شود، شما را چه شده؟ چگونه قضاوت مى‏كنيد؟!! و گفته ديگر خدايتعالى (359 بقره) (((هر كرا حكمت دادند خير بسيارى دادند))) و باز گفته خدايتعالى درباره جناب طالوت (247 بقره) (((خدا او را بر شما برگزيد و بعلم و تن بزرگيش افزود خدا ملك خويش بهر كه خواهد دهد و خدا وسعت بخش و داناست))) و به پيغمبر خويش (ص) فرمود: (113 نساء) (((خدا بر تو كتاب و حكمت نازل كرد و آنچه را نمى‏دانستى بتو تعليم داد، كرم خدا نسبت بتو بزرگ بود))) و نسبت بامامان از اهل بيت و عترت و ذريه پيغمبر عليهم السلام فرمود: (54 نساء) و يا بمردم نسبت به آنچه خدا از كرم خويش بايشان داده حسد ميبرند حقا كه ما خاندان ابراهيم را كتاب و حكمت داديم و به آنها ملك عظيمى داديم كسانى به آن گرويدند و كسانى از آن روى گردانيدند و جهنم آنها را بس افروخته آتشى است))) همانا چون خداى عزوجل بنده‏اى را براى اصلاح امور بندگانش انتخاب فرمايد سينه‏اش را براى آن كار باز كند و چشمه‏هاى حكمت در دلش گذارد و علمى باو الهام كند كه از آن پس از پاسخى در نماند و از درستى منحرف نشود، پس او معصومست و تقويت شده و با توفيق و استوار گشته، از هر گونه خطا و لغزش و افتادنى در امانست، خدا او را باين صفات امتياز بخشيده تا حجت رساى او باشد بر بندگانش و گواه بر مخلوقش و اين بخشش و كرم خداست بهر كه خواهد عطا كند و خدا داراى كرم بزرگيست))) آيا مردم چنان قدرتى دارند كه بتوانند چنين كسى انتخاب كنند و يا ممكن است انتخاب شده آنها اينگونه باشد تا او را پيشوا سازند بخانه خدا سوگند كه اين مردم از حق تجاوز كردند و كتاب خدا را پشت سر انداختند مثل اينكه نادانند، در صورتيكه هدايت و شفا در كتاب خداست، اينها كتاب خدا را پرتاب كردند و از هوس خود پيروى نمودند، خداى جل و تعالى هم ايشان را نكوهش نمود، و دشمن داست و تباهى داد و فرمود: (50 سوره 28) (((ستمگرتر از آنكه هوس خويش را بدون هدايت خداى پيروى كند كيست؟ خدا گروه ستمكاران را هدايت نمى‏كند))).

 لطفا برای اطلاع بیشتر به ارشیو موضوعی همین وبلاگ تحت عنوان ولایت و امامت از نگاه حضرت امام رضا علیه السلام  مراجعه فرمائید./ (اصول كافى جلد 1 (ترجمه : حاج سید جواد مصطفوی  )

نوشته شده توسط محمود جلیلی در شنبه بیست و چهارم بهمن 1388 ساعت 1:11 موضوع | لينک ثابت

ایام غم انگیز عزاداری اربعین حماسه عاشورای حسینی را به پیشگاه مقدس آخرین وارث غدیر ولی دم شهدای کربلا و دیگر شهیدان راه فضیلت حضرت امام مهدی عج و بهمه پیام رسانان عاشورای حسینی در طول تاریخ تسلیت عرض می نمایم .

                       اللهم عجل لولیک الفرج والنصر

نوشته شده توسط محمود جلیلی در جمعه شانزدهم بهمن 1388 ساعت 22:57 موضوع عاشورا و محرم (یا حسین) | لينک ثابت

نوشته شده توسط محمود جلیلی در دوشنبه سی ام آذر 1388 ساعت 23:8 موضوع عاشورا و محرم (یا حسین) | لينک ثابت

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا یا حجة الله علی خلقه

هرچه بیشتر به ایام خجسته میلاد هشتمین ستاره تابناک آسمان و لایت و امامت نزدیکتر می شویشم عشق و شور شعف امت در ایران اسلامی فزونی می گیرد ، ایران اسلامی یکسره آماده بر گزاری جشن و سرور می گردد ، شیفتگان ولایت و امامت در ایران اسلامی و در گوشه گوشه جهان در حد توان ، با بر پائی جشن و سرور و چراغانی محلها و معابر با صاحب ولایت غدیر به یاد روز غدیر خم و کمال دین و اتمام نعمت خدا وند منان با دوازدهمین ستاره درخشان آسمان ولایت و امامت ((وارث غدیر)) امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف در جشن میلاد هشتمین وارث غدیر حضرت امام علی بن موسی الرضا علیه السلام بیعت می نمایند ، چرا که پیام غدیر نه فقط برای حاضران در غدیر ، بلکه برای تمام روزگاران است . نویسندگان و صاحبان سخن و قلم در فضائل و مناقب این مولود علیه السلام ادای وطیفه می کنند ، با قلم ، قدم و زبان  دراشاعه فضائل ولایت و امامت به فرمان پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و سلم   در رساندن پیام غدیر به جهانیان عمل می نمایند ،  چون این حقیر به علت عدم بضاعت علمی توان آن را ندارد که درفضائل و مناقب آن هشتمین ستاره آسمان ولایت و امامت بنویسد . بنا براین این میلاد خجسته به پیشگاه اخرین وارث غدیر (امام مهدی عج) و همه غدیر باوران عاشورائی منتظر دولت جهانی اسلام به رهبری حضرت امام عصر عج ، و خدمت همه مسلمین جهان بخصوص سیعیان و دوستداران اهل بیت پیامبر اعظم صل الله علیه و اله و سلم تبریک و تهنیت عرض می نمایم

نوشته شده توسط محمود جلیلی در چهارشنبه ششم آبان 1388 ساعت 20:19 موضوع | لينک ثابت